Τριάδα για φίλημα, άμυνα με ερωτηματικά
Ο Θέμης Καίσαρης γράφει για τον θρίαμβο του Ολυμπιακού επί της Αθλέτικο και σχολιάζει την τριάδα της μεσαίας γραμμής που διέπρεψε και την άμυνα που δεν στάθηκε απόλυτα στο ύψος των περιστάσεων.
Πριν τη σέντρα θα ήταν δύσκολο να φανταστείς τον Ολυμπιακό να θριαμβεύει επί της Αθλέτικο και ταυτόχρονα να έχει αρκετά πράγματα που δεν λειτούργησαν όσο καλά θα χρειαζόταν για να έλθει μια τέτοια, πολύ μεγάλη νίκη.
Εξίσου δύσκολο ήταν να φανταστείς πως η ομάδα που θα σκόραρε από στημένη φάση και αντεπιθέσεις δεν θα ήταν η Αθλέτικο, αλλά ο Ολυμπιακός. Συνέβησαν όλα και εννοείται πως δεν αφαιρούν τίποτα απ’την τεράστια νίκη του Ολυμπιακού και το επίτευγμα της ομάδας του Μίτσελ.
Πολλές φορές Τύπος και κόσμος λένε πως “παραμιλάει η Ευρώπη, νίκη που θα ακουστεί σ’όλη την Ευρώπη”, αλλά συνήθως απλώς υπερβάλουν. Όπως έγραψα και στο twitter μετά το τέλος του αγώνα, η νίκη επί της Αθλέτικο ήταν μια απ’τις φορές που τέτοιες φράσεις είχαν βάση. Νίκη επί της ομάδας του Σιμεόνε είναι μεγάλη είδηση, είναι γεγονός, είναι κατόρθωμα και δεν αλλοιώνεται από “τι και πως”.
Πάμε τώρα να δούμε αυτά τα “τι και πως”, κυρίως γιατί ο όμιλος έχει πολύ δρόμο και ο Ολυμπιακός 2014-15 τώρα μας συστήνεται. Πριν το ματς μιλήσαμε πολύ για την Αθλέτικο, τώρα είναι η ώρα των ερυθρόλευκων.
Απλωμένη τετράδα
Ο Ισπανός επέλεξε τρεις κεντρικούς μέσους, όπως έλεγαν τα ρεπορτάζ, αλλά τους άπλωσε στο γήπεδο. Η Ισπανική ομάδα έκανε μόδα τα τελευταία χρόνια την επιστροφή του 4-4-2 σε reactive λογική, με τη Ρεάλ πχ να την αντιγράφει όταν το έκανε και ο Αντσελότι στα μεγάλα ματς στο τέλος της σεζόν.
Ο Μίτσελ επέλεξε να πάει σε “καθρέφτη” και να απλώσει στο κέντρο την τετράδα Αφελάι, Κασάμι, Μιλιβόγεβιτς, Μανιάτη και να στείλει τον Τσόρι πίσω απ’τον Μήτρογλου.
Για να λειτουργήσει το σχέδιο θα έπρεπε ο Ολυμπιακός να μην αναγκαστεί να ανοιχτεί στο γήπεδο, αλλά να μείνει όσο μπορεί χαμηλά, με τις γραμμές κοντά. Όπως συζητήσαμε και στο χθεσινό κείμενο, η Αθλέτικο είναι μια ομάδα που λατρεύει να αντιδρά, reactive σύνολο που “ψοφάει” να παίζει κόντρα σε αντιπάλους που παίρνουν την πρωτοβουλία.
Ο Ολυμπιακός ήθελε να τη βάλει στο ρόλο που δεν της αρέσει, αυτόν του αφεντικού που έχει την κατοχή, και το γρήγορο γκολ του Μαζουάκου του έφτιαξε ακριβώς τις συνθήκες που ήθελε.
Όπως είπε και ο Σιμεόνε, τη μεγάλη διαφορά την έκανε τελικά η αποτελεσματικότητα στο τελείωμα. Ο Ολυμπιακός έβαλε γκολ στην πρώτη απειλή από στημένο, στην πρώτη αντεπίθεση απ’τη μεγάλη ενέργεια του εξαιρετικού Τσόρι και στην πρώτη φάση από κλέψιμο. Τεράστια συγκομιδή για την επιθετική παρουσία του Ολυμπιακού απέναντι σε μια ομάδα πολύ καλή αμυντικά.
Με τέτοια αποτελεσματικότητα στην επίθεση, αυτό που έπρεπε να κάνει ο Ολυμπιακός ήταν να αντέξει αμυντικά. Οι παίκτες του τα κατάφεραν με αίμα και ιδρώτα. Και το οξύμωρο είναι πως πίσω απ’την μπάλα ο Ολυμπιακός είδε παίκτες να κάνουν πολύ μεγάλο ματς, αλλά είδε και άλλους να δημιουργούν ερωτηματικά.
Ο Θέμης Καίσαρης γράφει για τον θρίαμβο του Ολυμπιακού επί της Αθλέτικο και σχολιάζει την τριάδα της μεσαίας γραμμής που διέπρεψε και την άμυνα που δεν στάθηκε απόλυτα στο ύψος των περιστάσεων.
Πριν τη σέντρα θα ήταν δύσκολο να φανταστείς τον Ολυμπιακό να θριαμβεύει επί της Αθλέτικο και ταυτόχρονα να έχει αρκετά πράγματα που δεν λειτούργησαν όσο καλά θα χρειαζόταν για να έλθει μια τέτοια, πολύ μεγάλη νίκη.
Εξίσου δύσκολο ήταν να φανταστείς πως η ομάδα που θα σκόραρε από στημένη φάση και αντεπιθέσεις δεν θα ήταν η Αθλέτικο, αλλά ο Ολυμπιακός. Συνέβησαν όλα και εννοείται πως δεν αφαιρούν τίποτα απ’την τεράστια νίκη του Ολυμπιακού και το επίτευγμα της ομάδας του Μίτσελ.
Πολλές φορές Τύπος και κόσμος λένε πως “παραμιλάει η Ευρώπη, νίκη που θα ακουστεί σ’όλη την Ευρώπη”, αλλά συνήθως απλώς υπερβάλουν. Όπως έγραψα και στο twitter μετά το τέλος του αγώνα, η νίκη επί της Αθλέτικο ήταν μια απ’τις φορές που τέτοιες φράσεις είχαν βάση. Νίκη επί της ομάδας του Σιμεόνε είναι μεγάλη είδηση, είναι γεγονός, είναι κατόρθωμα και δεν αλλοιώνεται από “τι και πως”.
Πάμε τώρα να δούμε αυτά τα “τι και πως”, κυρίως γιατί ο όμιλος έχει πολύ δρόμο και ο Ολυμπιακός 2014-15 τώρα μας συστήνεται. Πριν το ματς μιλήσαμε πολύ για την Αθλέτικο, τώρα είναι η ώρα των ερυθρόλευκων.
Απλωμένη τετράδα
Ο Ισπανός επέλεξε τρεις κεντρικούς μέσους, όπως έλεγαν τα ρεπορτάζ, αλλά τους άπλωσε στο γήπεδο. Η Ισπανική ομάδα έκανε μόδα τα τελευταία χρόνια την επιστροφή του 4-4-2 σε reactive λογική, με τη Ρεάλ πχ να την αντιγράφει όταν το έκανε και ο Αντσελότι στα μεγάλα ματς στο τέλος της σεζόν.
Ο Μίτσελ επέλεξε να πάει σε “καθρέφτη” και να απλώσει στο κέντρο την τετράδα Αφελάι, Κασάμι, Μιλιβόγεβιτς, Μανιάτη και να στείλει τον Τσόρι πίσω απ’τον Μήτρογλου.
Για να λειτουργήσει το σχέδιο θα έπρεπε ο Ολυμπιακός να μην αναγκαστεί να ανοιχτεί στο γήπεδο, αλλά να μείνει όσο μπορεί χαμηλά, με τις γραμμές κοντά. Όπως συζητήσαμε και στο χθεσινό κείμενο, η Αθλέτικο είναι μια ομάδα που λατρεύει να αντιδρά, reactive σύνολο που “ψοφάει” να παίζει κόντρα σε αντιπάλους που παίρνουν την πρωτοβουλία.
Ο Ολυμπιακός ήθελε να τη βάλει στο ρόλο που δεν της αρέσει, αυτόν του αφεντικού που έχει την κατοχή, και το γρήγορο γκολ του Μαζουάκου του έφτιαξε ακριβώς τις συνθήκες που ήθελε.
Όπως είπε και ο Σιμεόνε, τη μεγάλη διαφορά την έκανε τελικά η αποτελεσματικότητα στο τελείωμα. Ο Ολυμπιακός έβαλε γκολ στην πρώτη απειλή από στημένο, στην πρώτη αντεπίθεση απ’τη μεγάλη ενέργεια του εξαιρετικού Τσόρι και στην πρώτη φάση από κλέψιμο. Τεράστια συγκομιδή για την επιθετική παρουσία του Ολυμπιακού απέναντι σε μια ομάδα πολύ καλή αμυντικά.
Με τέτοια αποτελεσματικότητα στην επίθεση, αυτό που έπρεπε να κάνει ο Ολυμπιακός ήταν να αντέξει αμυντικά. Οι παίκτες του τα κατάφεραν με αίμα και ιδρώτα. Και το οξύμωρο είναι πως πίσω απ’την μπάλα ο Ολυμπιακός είδε παίκτες να κάνουν πολύ μεγάλο ματς, αλλά είδε και άλλους να δημιουργούν ερωτηματικά.
