Ομιλία
Νίκου Παπανικολάου, εκπροσώπου της
δημοτικής παράταξης «Πολίτες σε Δράση»
στην ανακήρυξη υποψηφιοτήτων της
ανεξάρτητης δημοτικής παράταξης
«Περιστέρι με Όλους-Ανατροπή»
Σημαίνει πως
άνθρωποι με διαφορετικές εμπειρίες
ζωής, με διαφορετική αντίληψη για την
καθημερινότητα, με διαφορετική ιδεολογία
ίσως, βρέθηκαν σε κοινό τραπέζι.
Και τι έκαναν;
Αντάλλαξαν σκέψεις, απόψεις και συμφώνησαν
σε έναν κοινό στόχο. Να αλλάξουν ό,τι
δεν τους αρέσει. Να σχεδιάσουν μια πόλη
όπως τη φαντάζονται.
Το εγχείρημά
μας λοιπόν έχει στόχο μια εναλλακτική
κοινωνία, μια κοινωνία που έχει στο
κέντρο της τον άνθρωπο.
Που αναπτύσσεται,
που ομορφαίνει , μια κοινωνία με
κοινωνικές υποδομές, πράσινο ενταγμένο
στη ζωή της γειτονιάς, μια πόλη στην
οποία χαίρεσαι να ζεις.
Όποιος όμως κι
αν είναι ο στόχος, μέχρι να φτάσεις σε
αυτόν, οικοδομείς κάτι που έχει τεράστια
αξία. Συναλλάσσεσαι, γνωρίζεσαι καλύτερα
με άλλους ανθρώπους, κάνεις παρέα.
Κι όταν κάνεις
παρέα γίνεσαι φίλος.
Οι ανθρώπινες
σχέσεις και ο τρόπος που αναπτύσσονται,
η επικοινωνία και η επαφή, η ανταλλαγή
–αυτό που λέμε κουλτούρα συνεννόησης–
και η κοινή απόφαση όμως, είναι βαθιά
πολιτικές πράξεις.
Δίνουν απαντήσεις
στο πώς πρέπει να οργανώσουμε τη ζωή
μας, τι προτεραιότητες πρέπει να βάλουμε,
ποιους πρέπει να βοηθήσουμε, πώς θα
φτιάξουμε μια αξιοκρατική και δίκαιη
τοπική κοινωνία.
Οι ανθρώπινες
σχέσεις είναι βαθιά πολιτικές πράξεις…
Αυτές επιζητούμε. Mια
Δημοτική Κίνηση αν δεν απλωθεί, αν δεν
απλώσει τις ρίζες της θα σβήσει. Όχι
όμως ό,τι χτίζουμε σε σχέσεις.
Για να αναπτύξουμε
την αληθινή δημοκρατία, για να επιβάλλουμε
την άμεση Δημοκρατία στον Δήμο, πρέπει
πρώτα εμείς, μεταξύ μας, να μάθουμε να
μιλάμε, να ακούμε, προπάντων να ακούμε,
να αποφασίζουμε από κοινού για τον κοινό
στόχο, που είναι το γενικό καλό. Αυτό
σημαίνει συνεργασίες διαφορετικών
δυνάμεων.
Με την κάμερα
να κάνει ζουμ στο μακιγιαρισμένο πρόσωπο
… Όταν ο άλλος
πεινάει, δεν μπορούμε να του μιλάμε για
τον σοσιαλισμό, επιχειρούμε να τον
βοηθήσουμε. Όχι με ένα πιάτο
φαγητό και με την κάμερα να κάνει ζουμ
στο μακιγιαρισμένο μας πρόσωπο.
Όταν ο άλλος
πεινάει δεν θέλει μόνο ένα πιάτο φαγητό.
Θέλει την ελπίδα. Να πιστέψει πως θα
υπάρξει αύριο.
Πως εσύ
τουλάχιστον είσαι ειλικρινής.
Δεν του σφίγγεις το χέρι και πίσω του
λες «o
τύπος είναι looser».
Πως τον παίρνεις
από το χέρι για να τον πας
σε έναν γιατρό, σε ένα ΚΑΠΗ, κέντρο
φροντίδας, ενημέρωσης και εξυπηρέτησης.
Του δίνεις τα
φάρμακα που δεν μπορεί να πληρώσει,
προσφέρεις δωρεάν φροντιστήριο στο
παιδί του, τρόφιμα από το κοινωνικό σου
παντοπωλείο σταθερά και διακριτικά.
Του μιλάς με
το όνομά του και το όνομά του γίνεται
συνώνυμο των αναγκών του….
Ο κάθε άνθρωπος
είναι μοναδικός όχι μοναχικός. Δεν
πρέπει να νιώθει πως είναι μόνος.
Ο άνεργος πάνω
απ‘ όλα όμως, θέλει να του βρεις δουλειά,
για να πάψει να ντρέπεται, να πάψει να
νιώθει άχρηστος.
Και για να τον
βοηθήσεις, πρέπει να κάνεις ό,τι μπορείς
να αλλάξεις τα δεδομένα. Ώστε να υπάρξει
τοπική ανάπτυξη, να ενθαρρύνεις τη
μικρή και τη μικρομεσαία επιχείρηση,
που για δεκαετίες αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά
της ελληνικής οικονομίας .
Τα έργα βιτρίνας
έφεραν άδειες βιτρίνες
Τον άνθρωπο που
πάσχει δεν τον νοιάζει τι δηλώνεις,
μνημονιακός ή αντιμνημονιακός,
αλλά πώς συμπεριφέρεσαι, αν νοιάζεσαι
γι’ αυτόν.
Όσοι
ταλαιπωρούνται από την κρίση θέλουν
βοήθεια και λύσεις όχι καταγγελίες και
ασκήσεις.
Ξέρετε, απέναντι
σε έναν εξοργισμένο άνθρωπο, δεν λες
θεωρίες, δεν αρκείσαι στο να καταδικάζεις
τα μνημόνια, την καρδιά σου ανοίγεις,
αφού έχεις ανοίξει τα αυτιά σου.
Είναι εύκολο να
μιλάς, πολύ δύσκολο να ακούς… ιδίως τον
πόνο του άλλου.
Κι εμείς έχουμε
μάθει να ακούμε, γιατί έχουμε γεννηθεί
από την ίδια μήτρα. Γιατί έχουμε μάθει
πως αν δεν είναι ευτυχισμένος ο διπλανός
η χαρά μας είναι μισή.
Οι ιδέες μας
μας κάνουν πανύψηλους…
Κάτω και πίσω
από όλα αυτά κρύβεται η φιλοσοφία μας,
που έχει στο κέντρο της τον άνθρωπο.
Και ο άνθρωπος
που αδικείται γίνεται βίαιος. Κάποιοι
ξέρουν και ανεβάζουν τον τόνο της φωνή
τους. Πάντα υπάρχει τρόπος να εκμεταλλευτείς
την ανάγκη του άλλου. Πάνω σε αυτόν
στήθηκε ολόκληρο το life
style.
Να πουλάς φύκια για μεταξωτές
κορδέλες. Να χαμογελάς για να κρύψεις
την περιφρόνηση ή την αλαζονεία σου.
Στη βία –η πιο
σκληρή μορφή βίας είναι να σε αφήνουν
χωρίς δουλειά– δεν απαντάς με οργή,
αυτό πρέπει να το πούμε σε όλους, επειδή
η οργή φέρνει μίσος και το μίσος γεννά
εκτρώματα.
Είναι αυτή η
διαδικασία που δεν καταλήγει απλώς στη
“Χρυσή Αυγή”, αλλά σου διαποτίζει το
αίμα, σου στερεί το οξυγόνο, σε κάνει
απάνθρωπο.
Απέναντι στη
βία χρειάζεται σθένος, ιδέες, χαμόγελο,
εξυπνάδα και πολλή δουλειά. Χρειάζεται
σχέδιο και όραμα.
Το δικό μας
DNA
είναι διαποτισμένο από ανθρωπιστικές
αξίες, νοιαζόμαστε για
τους άλλους γύρω μας -το
εμείς πάνω από το εγώ-, δεν
τους πουλάμε ενδιαφέρον έναντι
ανταλλάγματος. Δεν ξέρουμε τι σημαίνουν
οι πελατειακές σχέσεις. Δεν μπορούμε
να υποσχεθούμε μια θέση στον Δήμο.
Δεν μπορούμε να
κοροϊδέψουμε, γιατί αν μπορούσαμε δεν
θα είχαμε στεγνώσει από τους χυμούς της
ζωής στη διάρκεια της κρίσης.
…Μια δημοτική
κίνηση οφείλει να χρησιμοποιεί ως
καύσιμό της μια άλλη φιλοσοφία ζωής.
Γιατί η ζωή στη γειτονιά, σε μικρογραφία,
είναι η ζωή στην πόλη.
Για να αλλάξουμε
την Ελλάδα, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε
τη γειτονιά μας και για να
αλλάξουμε τη γειτονιά μας θα πρέπει να
εγκαταστήσουμε κοινωνικές δομές και
να αποκαταστήσουμε την κοινωνική συνοχή.
Θα πρέπει να δρομολογήσουμε τη μετάβαση
σε ένα νέο αναπτυξιακό, εναλλακτικό,
οικολογικό μοντέλο.
Έχουμε ιδέες
κι αυτό είναι το μεγάλο μας προσόν.
Λέει ο Καζαντζάκης
στον «Φτωχούλη του θεού»:
Όσο το διαμετρώ
με το νου μου, ετούτο μπορώ να πω με
σιγουράδα. Από τη γης όπου πατούσαν τα
πόδια του, ίσαμε το κεφάλι του, το μπόι
του ήταν κοντό. Μα από τα κεφάλι κι απάνω
το μπόι του ήταν θεόρατο.
Οι ιδέες μας
μας κάνουν πανύψηλους…
