Σίγουρα οι μέρες που πέρασαν δεν θα τις θυμάται με ιδιαίτερη υπερηφάνεια η ελληνική δημοσιογραφία. Στο όνομα της υπεράσπισης των απολυμένων της ΕΡΤ, η (πρώην πλέον) διοίκηση της ΕΣΗΕΑ προσπάθησε να πάρει μέρος στο πολιτικό μπρα-ντε-φερ. Στην προσπάθεια της αυτή όμως καταπάτησε την ελεύθερη βούληση των δημοσιογράφων.
Αυτή τη βούληση που είναι το κυρίαρχο στοιχείο της δημοσιογραφικής ιδιότητας. Με «οδηγίες» μέσω SMS προς μέλη σε προστακτική, με παροχή άδειας εκπομπών μόνο με αυστηρά προκαθορισμένο περιεχόμενο και φθάνοντας μέχρι και σε διαγραφές δημοσιογράφων για παλαιότερα παραπτώματα και «συμπτωματικά» στις αρχές της κινητοποίησης, η ΕΣΗΕΑ προσπάθησε να «μαντρώσει» τους δημοσιογράφους και να δείξει στην κοινωνία ότι ο κλάδος είναι συσπειρωμένος.
Είναι πρωτοφανές στα συνδικαλιστικά χρονικά – για έναν λόγο παραπάνω στον κλάδο των δημοσιογράφων- να υπάρχει η απειλή της διαγραφής σε όσους διαφωνούν ακόμα και με τη μεθοδολογία μιας απεργίας. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτοί που αποφασίζουν είναι μια πλειοψηφία που διαμορφώθηκε από συγκυριακές συμμαχίες.
Μια πλειοψηφία που αντέδρασε χαλαρά στο πογκρόμ των δημοσιογράφων στον ιδιωτικό τομέα, που απάντησε μόνο με στάσεις εργασίας στην απαξίωση των δημοσιογραφικών ταμείων και αφήνει στο έλεος του Θεού τους δημοσιογράφους κομματικής εφημερίδας που συνεχίζουν να απολύονται με συνοπτικές διαδικασίες.
Αυτοί ήταν και οι λόγοι της ήττας Τρίμη στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ. Να ελπίσουμε ότι η καινούργια πλειοψηφία θα δει πιο δημιουργικά τον ρόλο της και θα απαγκιστρωθεί από εξαρτήσεις από κομματικά επιτελεία.
